Saturday, June 26, 2010

Sa Bus

I used to ride a bus when I was a college student.
It was also the same transportation I use whenever I go to the city.
Being a bus rider for years, I could say I have mastered how to balance myself either while choosing a seat or while waiting to be seated.
Last Wednesday was different. First time may magtaray sa akin! Here's what happened:
Nakatayo ako sa may sandalan ng isang seat. Bababa na yung nakaupong babae. Naisip ko, makakaupo na rin ako. Uupo na ako, nakaaktong uupo na talaga, may echuserang babaeng nagsalita: miss, ako muna, nauna ako sayo.  Aba ale?! First come first served sa bus? I didn't like the tone of her voice. Malakas na nga, nagtataray pa. That prompted some people to look at her then look at me afterwards. Sinalubong nya talaga yung bababang babae dun sa seat wala siyang pakialam para lang makaupo, pigilan kong umupo at tarayan ako. She could have told me in a nice way na gusto niyang umupo, pero yung tarayan ako nakakairita! I was really pissed off. I didn't want to make a fuss or to start an argument I ended up saying nothing but to whisper ang sungit! with matching taas ng kilay.
Kapag naiisip ko, dapat pala pinatulan ko na lang so she would learn a lesson. Pasalamat na lang siya may anghel sigurong bumulong sa akin that time na huwag na siyang patulan. May pangalan mo yung upuan ale?! Ikaw nga naka flats ka lang ako naka heels nangalay ka agad? At kung may problema ka sa pamilya mo o sa kung saan, huwag kang mandamay ng ibang tao! Sa tinagal tagal kong sumakay ng bus, ikaw pa lang unang nagsabi  sa akin ng ganyan! Aba, kung ganyan pala ang kalakaran, e di sana ang dami ko ng tinarayan. I knew it would be
wrong to wish something bad for someone, but I could not help myself to utter: "may araw ka rin". I believe in karma! Mukha ka pa namang pamilyado na, sana maturuan mo ng magandang asal ang mga anak mo. Kinuwento ko ang nangyari kina mama pati sa pinsan ko and three friends, and they have the same reaction: "sana sinabihan mo".
Kawawa ka naman ale, bumaba ka pa sa Baclaran. In time ka pa for the 10 am novena. I was unsure if she would be attending the novena, but, there's one thing I could say: hindi bagay! bago ka pa lang magpunta sa simbahan ganyan na ugali mo! Umpisa pa lang, nakakainis na yung babaeng yun! Ayaw niyang umusod sa gitna, ang nangyayari
tuloy nakakaabala siya, yung mga gusto pang tumayo, nasa may pintuan na nagsisiksikan. Wala siya talagang pakialam.
Weren't you able to read that the bus was bound to PASAY and not BUENDIA? Sa mas madaling salita ate, kapag ganyan ang bus, ibig sabihin, pagdating ng Baclaran, maluwag na yan!Baka nga nakaupo ka na. Ilang beses na siyang sinabihan ni kuya kundoktor na umusod sa gitna, ayaw talaga ni ale! Yung mga nasa may pintuan siyempre napipilitan na lang  na magpunta sa gitna. Grabe talaga. I was never a saint! Pero lumulugar naman ako. Iniisip ko naman ang mararamdaman ng isang tao. Sana ale ganun ka rin! Respect begets respect!

blogger signature

2 comments:

AJ said...

Hey sis. I agree, dapat pinatulan mo. I know what you mean, kasi pareho tayong bus riders :) Cavite girls eh. :) First come, first served? Aba, eh di dapat may binibigay na number si kuya konduktor. hehe. Some people have no manners kasi, magtataray for the sake na makapagtaray. Anyway, sya naman yung nagmukhang palingkera. Hehe. Miss our bus racing days!

jO_AnNe on 11:20 AM said...

AKo rin sis! Miss ko na yun! hahaha. Miss ko na ang uwian nating 12:50! haha. Echusera talaga yung babaeng yun! May pangalan daw niya kasi!ahahaha. Naka e71 pa naman siya,ugali niya, haaay nako.hahaha.

Related Posts with Thumbnails
 

My Open Notebook Copyright © 2012 Design by Antonia Sundrani Vinte e poucos