Saturday, May 26, 2007

The Hardest Thing is also the Right Thing

My best friend was right in saying that sometimes, the hardest thing and the right thing were the same. The past few days were hurtful, yung tipong hindi ko alam kung nagkamali ba ako sa ginawa ko or did I ever make a wrong decision. It was so hard and painful to choose not to be with him FOR THE LAST TIME. It was so hurtful pero wala na talaga ako magagawa, parang naipit ako sa situation na yun. I was willing to take the risks pero at the very last minute, nagbago isip ko, I was with Ericka and Zhane during that time and they knew kung gaano ko pinag-isipan ang pagpili sa RELSTRI over INTRECO. Ayoko sanang piliin ang RELSTRI, pero after considering a lot if things and stuff that concern me and my studies, I gave up INTRECO. God knows how I wanted to be with HIM, pero being with HIM would only mean risking my grades and being with HIM would mean no time to rest, less time to study and possibility na baka magsuffer ang grades ko, imagine, MWF, uwian ko 6 pm, taga Cavite pa ako, I commute everyday, anong oras pa ako makakauwi? 8? 9? no time to study, pag-uwi, tulog na kasi sobrang pagod, imagine from 9:20-5:50 nasa school ka, sobrang nakakapagod, hindi ka naman makakapagconcentrate mag-aral sa school dahil when you're with your friends, makikipagdaldalan ka lang, ayaw mo naman mag-isa hindi ba? Sino bang may gustong mag-isa? Kung pipiliin ko pang mag whole day ng TH, wala rin akong magagawa, hindi naman enough yung break na yun para magawa ang mga dapat gawin, after ECO, may magagawa pa ba ako pag-uwi ko? wala na rin masyado kasi pagod na rin, kung nagdodorm lang ako magagawa ko yung puro whole day kasi malapit lang naman ang uuwian, kaso hindi ganun e, ayoko naman talagang magsuffer ang grades ko, besides, may RELSFOR pa, kaya kahit labag sa loob ko, I gave HIM up. It was hard, after ko nga mag-adjust nagsisisi pa ko sa ginawa ko kasi tinanggihan ko pa yung las chance na pwede ko siyang makasama. Sobrang nakakalungkot pero kung uunahin ko siya at magkaloko ako ngayong term, magsasuffer ang grades ko at mawawala ang mga pinaghirapan ko. God knows how I've worked hard to attain the grades I have now, and the CGPA na meron ako ngayon, masama man sa loob ko na isacrifice siya, pero ayoko talagang mas mahirapan, mahihirap na nga mga subjects ko ngayon, kung pati sched ko hindi ko aayusin, mas papahirapan ko lang ang sarili ko. Ayokong ayoko sanang isacrifice yung chance na makasama siya for the last time but I have to or else, I'd be risking a lot.

Sabi ng best friend ko, ang grades, minsan lang namin magagawa, pero ang love, it may come and go, I love him, pero hindi ibig sabihin nun na kailangan kong isacrifice ang lahat makasama lang siya, kailangan ko talagang magfocus ngayong term dahil mukhang calling ito upang pagbutihan ko pa lalo ang pag-aaral ko. Kaya nga sa harap ako lagi umuupo ngayon at kinakapalan ang mukha dahil talagang mas pagbubutihin ko ngayon, at hindi talaga ako papayag na mawala pa sa DL, ang dami ko ng na-sacrifice, pati nga siya na-sacrifice ko na para lang maipagpatuloy ko ang mga nasimulan ko.

Ngayon, hindi ko alam kung may sama siya ng loob, sana wala, pero if meron, I would understand, pinilit ko siyang pumasok sa section na yun tapos ako ngayon ang nang-iwan. Kung malalaman niya sana lahat ng mga pinag-isipan ko bago ko iwan ang INTRECO, at iwan siya, sana alam niya ang lahat ng mga rason ko. Hindi ko talagang gusto na iwan siya dahil nga last term na niya ngayon, sabi nga ni Gorgeous Dave, dapat hinayaan ko na pero sabi ko mahirap talaga, mas maraming masasacrifice na pwedeng sobrang masaktan ako. I really wanted to be with him, alam ni God how I wanted to be with him for this last and only chance, pero sa tingin ko, hindi na talaga pwede, it was hurting me though, pero sabi nga niya, nandiyan na yan at wala na siyang magagawa at wala na rin akong magagawa. Kailangan ko na talagang tanggapin, pero minsan siguro gagawa rin ako ng paraan para silipin ang klaseng iniwan ko dahil sa kagustuhan kong mag-aral, para makita siya at ang mga friends ko na nasa class na yun.

Ang iwanan siya ang hardest thing, but it was also the right thing.

Sa kanya, siguro, kung walang umaasa sa akin, kaya kong mag whole day, sorry,.

0 comments:

Related Posts with Thumbnails
 

My Open Notebook Copyright © 2012 Design by Antonia Sundrani Vinte e poucos